ఆడది బానిసా?



ఆడదానికేనా అనుబంధపు సంకెళ్ళు?
అమ్మేనా అలసట ఎరుగని బానిస?
సహనానికి సమానార్థం స్త్రీయేనా?

యుగాలుగా గమనిస్తున్నావ్ అర్థంకాలేదా ?
బిడ్డకు పాలివ్వడానికని, తాపత్రయంతో
కోటగోడల్ని సైతం లెక్కచేయని అమ్మ ఓ ఆడదేగా !
భర్త కోసం యముడితో సైతం
యుద్ధానికి సన్నద్ధమైన భార్య ఓ ఆడదేగా !
దీనులకు ఆపన్న హస్తం అందివ్వడానికి ఖండాలు అడ్డుకావని
నిరూపించిన మాతృస్వరూరాలు ఓ ఆడదేగా !


ఎంతటి ఘనకార్యం సాధించినోడికైనా జన్మనిచ్చేది ఓ ఆడదేగా !
ఇన్ని చేసిన ఆ ఆడదాన్ని కూడ కనేది మళ్ళీ ఓ ఆడదేగా !

అసలు ప్రపంచానికే మూలం ఆడది అయినప్పుడు
ఫలితాలు, ప్రతిఫలాలు ఎందుకు దక్కడంలేదు?
ఆమెకు అవన్నీ అవసరం లేదు.
అసలామె ఆశించదు కూడా.
అయినా కనీస గౌరవం దక్కుతోందా ?

ఆడది దేవతని బయట వాగి
ఇంట్లో, కూరలో ఉప్పు తక్కువైందని ఆడిపోసుకునే
మగాళ్ళు ఉన్నంతకాలం..
గబుక్కున ఉప్పు తెచ్చి తప్పైపోయిందని, ఈ సారికి క్షమించమని
మొగుడు అనబడే మగాణ్ణి బాగుచేయకుండా
ఉప్పు కలిపి కూరను సరిచేసే ఆడాళ్ళు ఉన్నంతకాలం
ఆడది ఆ సంకెళ్ళకు బానిసే.
సహనానికి సమానార్థమే !
మగాడి చేతిలో బొమ్మే !

12/09/2013



ప్రేమ క్రమక్షయం...




నీ నిరీక్షణలో బరువైన ఈ ఉదయం
క్రమక్రమంగా ఎదను కోస్తుంటే
ధారలుగా రాలుతున్న ప్రేమచారికలు
చెరలా నను బంధించాయని ధుఃఖిస్తున్నా !

నీ రక్షణ కరువైన ఈ హృదయం
ప్రేమ క్రమక్షయానికి గురౌతుంటే
పొరలుగా తరలిపోతున్న జ్ఞాపకాలు
మరలా దరిచేరవని చింతిస్తున్నా !

మౌనంగా శిధిలమౌతున్న ఎన్నో క్షణాలు
నిశీధి నీడల్లో నెట్టివేయబడుతుంటే
కదిలిపోతున్న ఒక్క క్షణాన్ని కూడా
పదిలంగా ఎదలోతుల్లో దాచుకోలేకున్నా !

మౌనానువాదం



మేఘాల మోహంలో
పూచిన చినుకుల వర్షపు శబ్ధం

ప్రేమాలాపనలో
వేచిన మనసుల చప్పుళ్ళ లబ్దం

వెరసి పుట్టిన ఈ నిశ్శబ్ధానునాదం
ప్రకృతి భాషకు ఓ మౌనానువాదం

ఓ మగాడా...



ఎవరు నువ్వు?
మాతృగర్భాన్ని తొలిచిన పురుగువా
మగువ దేహాన్ని వలచిన ప్రియుడివా
వారసుడంటూ కీర్తించబడే స్వార్థపిండానివా
వావీవరసల ఉచ్చులో తచ్చాడే అర్ధసన్యాసివా

అవును... కాదు కాదు...
నువ్వసలు నువ్వేనా
ఈర్షను జీర్ణించుకున్న నిర్జీవివేమో
పశ్చాత్తాపమెరుగని ఉన్మాదివేమో

ఏమో
నువ్వసలు నువ్వు కాకపోవచ్చేమో
మృత్యులోయలోపడి
మృతసంద్రాన్నీదే వానరానివేమో
కానరాని మనసు శిలను దాచిపెట్టి
మొండిబండలా బ్రతికే శిలాజానివేమో

అవును
ఒక్కోసారి నువ్వంతేనేమో
అంతేనా
ఇంకేం కావా నువ్వు?
అవుతావేమో కాస్త చూడు...
ఆలోచనల్ని అతికిస్తే
నిస్తేజాన్నొదిలిన నింగివౌతావేమో
ఊహల్ని శ్వాసిస్తే
రెక్కలవసరం రాని విహంగానివౌతావేమో
మగువ మనసెరిగితే
మంచును వెదజల్లే సూర్యతేజానివౌతావేమో

ఏమో
ఏమో నువ్వన్నీ అవుతావేమో
అపుడప్పుడూ అసలేం కావేమో..
ఏం చేసినా చేయనట్లు
చేయకున్నా చేసినట్లు
గొప్పవాడిగానో..
గొప్పలు చెప్పుకున్నవాడిగానో
ఎప్పుడో ఒకసారి
ఎక్కడో ఒకచోట
కుప్పకూలిపోతావ్....
ఓ మగాడా !
మనసును మోస్తున్న నువ్వు
యంత్రంలా కనబడే ఓ మనిషివే !!

మన బంధం


నిజంగా ఎప్పుడోఒకప్పుడు
ఖచ్చితంగా నీదరికొస్తాను
నెమ్మదిగా నగ్నంగా మారి
నీలో నిమగ్నమై కలిసిపోతాను
నీకు బాగా తెలుసు..
నాక్కూడా తెలుసు...
నా మనసుకు మిక్కిలి సౌఖ్యాన్నిచ్చేది
నీ నులివెచ్చని కౌగిలేనని
నేనక్కడే భద్రంగా ఉంటానని
అందుకేనేమో నువ్వు నిరభ్యంతరంగా
నా చుట్టూ పరుచుకుంటావు
శాశ్వితంగా నాకు ఆనందాన్ని పంచుతావు
ఒక్కసారి ఏకమైతే
ఇంకెవ్వరూ మనల్ని విడదీయలేరు
ఎవ్వరికీ అంతుచిక్కకుండా
యాద్రుచ్చికంగా నీ ఒడిలో వాలిపోతాను
నన్ను నీలో కలిపేసుకుంటావు కదూ...
తప్పకుండా కలిపేసుకుంటావు.
ఎందుకంటే నేను చచ్చిపోతే నా దేహాన్ని
నువ్వు తప్ప ఇంకెవరూ కౌగిలించుకోలేరు.
నువ్వు తప్ప నన్నెవరూ నీలో కలిపేసుకోలేరు
ని(మ)న్ను తలా పిరికెడు నాపై వెదజల్లి
మనిద్దర్నీ ఏకం చేసి... ఉన్న బంధాలన్నింటినీ తెంపేసుకుంటారు
ఇదిగో...వచ్చేస్తున్నా సిద్ధంగా ఉండు

వెళ్ళిపో....



వద్దు
ఎందుకిలా మనసు చట్రాన్ని తిప్పుతావ్?
నన్ను పూర్వపు జ్ఞాపకాల లోయల్లో
ఎందుకలా నెట్టేయాలని చూస్తావ్?

నీకు నాపై ప్రేమో...పిచ్చో కావచ్చు
వలపో...వ్యామోహమో ఉండొచ్చు...
నువ్వు నా ఆస్వాదనలో స్వాంతనో...
నా ఆరాధనలో సంతోషాన్నో పొందొచ్చు...
నానుంచి మాత్రం స్వచ్చమైన ప్రేమని
ఖచ్చితంగా ఆశించలేవు.

గతం పొదల్లో దాగిన
మొగలిపరిమళాల్ని నీకోసం పంచలేను.
వ్యాపకాలైన నా కొన్ని జ్ఞాపకాల్లో
నిర్ధాక్షణ్యంగా నిన్ను నెట్టేస్తాను.
అంతేకానీ
నీపై వల్లమాలిన వలపు కురిపించలేను....

ప్రేమిస్తూ బ్రతకడంలో హాయుందని తెలుసంటావు...
మరి అది దక్కకపోతే మనసు రాయౌతుందని తెలుసుకోలేకపోయావా...

నాలోలోపలికి ఎంత తవ్వినా
నా నవ్వు తప్ప ఇంకేం కనపడదు నీకు
బంధాలూ... ఆప్యాయతలూ... అన్నీ సన్నాయి రాగాలే
ఒక్కసారి మూగబోయేంతవరకూ
వాటి కర్కశత్వం తెలియరాదు...

పో.. వెళ్ళిపో ...
నన్ను దాటుకొని... ప్రెమరాహిత్యాన్ని మూటగట్టుకుని...
ఎటైనా వెళ్ళి స్వార్థంతో బ్రతుకు..
మూగ మనసంటూ...
భావాల్ని మూగబోనివ్వకుండా నిర్భయంగా బ్రతుకు...
మనసు మాట వినదంటూ వెర్రి ఆశలతో
ప్రేమకు నా అనుమతికై కాలయాపన చేయకు...
వెళ్ళు... నానుంచి దూరంగా వెళ్ళిపో .....

కొత్త కవిత!??



పాతబుక్కుల తాలింపుల్లో
కొత్త కవితల కక్కులెన్నో

అచ్చేసిన కాగితాల్లో
పుచ్చిపోయిన రాతలెన్నో

భారమైన పదబంధాల్లో
భావంలేని వ్యర్థాలెన్నో

అర్థంలేని అల్లికల్లో
అడుగంటిన భావాలెన్నో

దొంగలించిన రంగు వాక్యాల్లో
దొరతనపు ముసుగులెన్నో

కిరాణా కవుల తిరుణాల్లో
అలిసిపోయిన అక్షరాల మరణాలెన్నో....

ఇంతకీ నువ్వెవరూ?



పొద్దునే మొద్దులా నిద్రపోతుంటానా...
సూర్యకిరణాల్లోంచి వచ్చి గిల్లిమరీ నన్ను లేపుతావు!
నిద్రమత్తులో స్నానంచేస్తుంటానా...
ప్రతి నీటిచుక్కలో నువ్వొచ్చి నన్ను నిండా తడిపేస్తావు!
బద్దకంగా బట్టలు వేస్కుంటూంటానా...
అద్దంలోంచివచ్చి షర్ట్ ఇన్ చేస్కోమని కసురుతావు!
ఆలస్యంగా ఆఫీస్కి వెళ్తుంటానా...
బ్యాగ్లోంచి బుక్కువై వచ్చి నిన్ను చదవమంటావు!
హడావిడిగా ఫైల్లు తిరగేస్తుంటానా...
తెల్లకాగితంలోంచి వచ్చి నా ముద్దుసంతకం పెట్టించుకుంటావు!
మద్యాహ్నం బోంచేస్తుంటానా...
అన్ని మెతుకుల్లో నువ్వే దాగి నాలో నిండిపోతావు!
అలసిపోయి ఇంటికి వెళ్తుంటానా...
సెల్ ఫోన్లా మారి తుంటరి కబుర్లెన్నో చెప్తావు!
ఇంటికెళ్ళి షూస్ తీస్తుంటానా...
మల్లెతీగలా నన్నల్లుకొని పరిమళింపజేస్తావు!
రాత్రి నిద్రపట్టక దొర్లుతుంటానా...
దిండులా మారి నన్ను గట్టిగా హత్తుకుంటావు!
రెప్పవాల్చి సేదతీరుతుంటానా...
కమ్మని కలవై వచ్చి ముద్దెట్టి బజ్జోబెడతావు!
ఇంతకీ నువ్వెవరు?

యధార్థం




వస్తావు
వెళ్ళగానే గుర్తొస్తావు!
కరుణిస్తావు
కళ్ళుమూయగానే శపిస్తావు!
ప్రేమిస్తావు
ప్రాణమైపోగానే త్యజిస్తావు!

ఇలా ఎందుకని ప్రశ్నిస్తే
"ఊపిరి పీల్చి వదలకపోతే
జీవించడం అసాధ్యం కదా" అంటావు.

ఎన్నోసార్లు నెమరేస్తేగాని అర్థంకాని నీ వాక్యాలు
అర్థమైన వెంటనే నన్ను శూన్యంలోకి నెట్టేస్తాయి!!

పౌలస్త్యం



కష్టాలను కన్నీటిని
కాలరాద్దాం మిత్రమా!
సహనంతో సైఅంటూ
సమరానికి సిద్ధమా?

మనమాడే ఆటలోన
కదిలెళ్ళే బాటలోన
పోరాటపు సత్తువుంది!
ఉద్వేగపు నెత్తురుంది!!

తరతరాల తప్పుల్లో
రగులుతున్న నిప్పుల్ని
టోర్నడోలా కబళిద్దాం!
తుఫానులా ఆర్పేద్దాం!!

క్రమమెరుగని భ్రమణంలో
కలికాలపు గ్రహణంలో
కారు చీకట్ల కుట్లు విప్పి
వెలుగుదారం అల్లేద్దాం!

మరక పడ్డ వీధుల్లో
రెప్పార్పని కళ్ళల్లో
కాంతి దివ్వె వెలిగిద్దాం!
మసి మసకలు వెలివేద్దాం!!

మన ఆశకు హద్దులేదు
ఎద ఘోషకు అంతులేదు
కదిలొచ్చెయ్..కదిలొచ్చెయ్
కడలిలాగ ఉరికొచ్చేయ్
తరంగమై తరలొచ్చెయ్...

పోరాటపు పవనాల్లో
వీరులమై విహరిద్దాం!
అదృశ్యపు దేహాలతో
అమరులమై మిగిలిపోదాం!!

అపరీష్కృత హృదయావిష్కరణ



ఎదపలకని నిష్కల్మషమైన మాటలతో
ఏనిష్కటమైన కవిత్వాన్ని రాయను?

ఎడతెరిపిలేని ఎదభావాల ఆలాపనలో
ఏరాగం ఎంచుకొని రంజింపచేయను?

ఎడబాటు రాల్చిన కన్నీటి ఓదార్పుతో
ఏరోగముందని ఉపశమనం చెందను?

ఎదురుపడిన ఓటమి గుణపాఠంతో
ఏదోషముందని పరిహారం చెల్లించను?

ఎండమావి మిగిల్చిన నిస్సహాయతలో
ఏకుటిలత్వం దాగుందని నిందించను?

ఎదగనట్టి అపరిపక్వపు ఆలోచనలలో
ఏకపటం దాగుందని వేలెత్తిచూపను?

ఎదురీది అలసిన ఈ జీవనయానంలో
ఏంసాధించానని ఆత్మ తృప్తి చెందను?

మరణమా పరిహసించకు...



వెంటాడుతున్న మరణమా!
కారణం లేకుండా విసిగించకు
జీవిత రణం ముగిసి అలిసాక
ఆభరణంగా నిన్నే ధరిస్తానులే!!

వికసించాక వివేకం కోల్పోయి
చీకటి చెరసాలలో చిక్కుకున్నాక
చవిచూడబోతున్న చావు రుచి
వింతగా అనిపించకపోవచ్చులే!!

భయపెట్టడం చేతకాక చితిపేర్చి
సమాధవడమే తరువాయంటూ
కట్టెకాలే కాలమిదేనవి బెదిరించకు
నిశ్శబ్ధ స్మశానం నా స్నేహితుడేలే ! !

ఊపిరి సలుపనీయని బంధాలాటలో
సర్దుకుపోవడం ఆటనియమం కాదని
ఉరే సరైన శిక్షని శ్వాసను నిర్భంధిస్తే
ఏనాడు సరిగా ఊపిరి పీల్చానంటానులే ! !

యధార్థ సంకేతం!



భయానకం బీభత్సం అంటే ఏంటని
అగ్నిపర్వత విస్పోటనాల్లో
గాండ్రించిన పెనుతుఫాన్లలో
భూస్తాపితం చేసే భూకంపాల్లో....
పంచభూతాల ఆక్రోశాల్లో అస్సలు తొంగిచూడకు!!

అణచివేయబడ్డ మదిలోయల్లోంచి
ఉబికివస్తున్న లావాల్లో చూడు...
కన్నీటి కెరటాలపైనుంచి
తీండ్రిస్తున్న ధు:ఖ కిరణాల్లో చూడు...
తీరని కోర్కెల రుగ్మతల్లోంచి
పుట్టుకొస్తున్న వికృతత్వాల్లో చూడు...

సహనం నశించివేయబడ్డ
కుంచిత హృదయాల్లో చూడు...
తీరం దాటక మరణించబడ్డ
ఉన్నత ఆశయాల్లో చూడు...
కలిసిరాని కాలంచే ఓడించబడ్డ
అలసిన మనసుల్లో చూడు...

కల్పిత శారీరకభాషలతో
గోతులు తవ్వే మనస్తత్వాల్లో చూడు...

ఒరేయ్ కవి..



ఒకప్పుడు
మొక్కలే మొలవని మదిలో
అక్షరాలపూలను పూయించావ్...
పచ్చదనమెరుగని ఆలోచనల్లో
పసిడిపంక్తుల్ని పండించావ్ ...

కాలానికి జలుబుచేసిందని
కలం కరిగించి ఆవిరిపట్టావ్ ..
కడలి కల్లోలమైందని
కళతో అలల్ని శాంతపరిచావ్....

ఇప్పుడు
ఏవిషాన్ని మింగావని
విషాధాన్ని వర్షిస్తున్నావ్...
ఏఅమృతం అజీర్తిచేసిందని
అసంతృప్తితో విలపిస్తున్నావ్...

ఏకల నీకళ్ళను కనికరించలేదని
రెప్పల్ని అశృనిప్పుల్లో కాల్చేస్తున్నవ్...
ఏమౌనం నీమనసును మోసంచేసిందని
నిరాశతో మోడుబారి ధు:ఖమై చిగురిస్తున్నావ్...

ఎప్పుడొస్తావు?



నాకు తెలుసు
నేను కోరుకున్నప్పుడు కాదు
నీకు అనిపించినపుడు మాత్రమే
నన్ను పలకరించడానికొస్తావని...

హృదయంలో తడిలేనప్పుడు మొలకెత్తిన
స్వార్థపు కలుపుమొక్కలు ఎండిపోయినపుడా...
జీవనాడిగోడల పగుళ్ళలోంచి స్రవిస్తున్న
ప్రేమధారల ప్రవాహాలు ఇంకిపోతున్నప్పుడా...
ముసుగులోంచి వెలివేయబడ్డ అపనమ్మకపు
అంచుల్లో క్రోధబీజాలు చిగురిస్తున్నప్పుడా...
ఆజ్ఞానపు కట్టుడురాళ్ళతో నిర్మించబడ్డ
ఆశయాలపునాదుల్లో స్థిరత్వం కోల్పోయినప్పుడా...

మరణమా...
అసలెప్పుడొస్తావో నికైనా తెలుసా?
నన్ను పలకరించడానికై
పాశంతో పనిగట్టుకు రావడానికి
నీకే సంధర్భం కావాలో చెప్పు..
కృత్రిమంగానైనా సృష్టించుకొని
నీకోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంటాను..!!

నీపై మోజుపడ్డా...



ఒక పువ్వు కొమ్మని విడిచి
నేలరాలుతున్న క్షణాన
జలదరించిన నా తనువు సాక్షిగా...

సిగ్గుతో మంచుపైట కప్పుకొని
ఒద్దిగ్గా అందాలు ఆరబోసే అడవిపై
మోహం పెంచుకున్న నా ఆరాధన సాక్షిగా...

చల్లని వెన్నెలకాంతిలో
విరహంతో అల్లాడుతున్న మల్లెల్ని
తృప్తిపరిచిన నా వెచ్చటి స్పర్శ సాక్షిగా..

ముళ్ళున్నాయని మొహమ్మాడ్చుకొన్న
గులాబీలను ముద్దుతో పలకరించి
వికసింపజేసిన నా పెదాల సాక్షిగా..

భానుడు వెళ్తున్నాడన్న బాధతో
రక్తసికమైన సాయంకాల సంద్రాన్ని చూసి
చెమ్మగిల్లిన నా కనుపాప సాక్షిగా...

ఓ ప్రకృతీ..!
చదివేకొద్దీ చలింపజేసే భావానివి నువ్వు!
ఆస్వాదించేకొద్దీ పెరిగే మోహానివి నువ్వు!
ఎంతనుభవించినా తీరని దాహానివి నువ్వు!!
అందుకే నీపై మనసుపడ్డాను...
మనిషినై చాలా ఋణపడ్డాను....

నిజం చెప్పాలంటే
నేను నిన్ను గాఢంగా ప్రేమిస్తున్నాను!!

క...కవి

కవివో కల్మష కేతువ్వో!?
రవివో రాక్షస రాహువ్వో!?

ఆకలంటావు..అభాగ్యుల అరుపులంటావు...
అన్నం వృధాగా పడేస్తావు!

విప్లవమంటావు..విరసంలో సభ్యుడంటావు...
వీధిదీపాలువేయించలేవు!

నువ్వో "కలం" అంటుంటావ్...
కలకలం సృష్టించాలనుకుంటావ్...
కాల్పనిక కెరటాల్లో కలకాలం యీదలేక
కొట్టుమిట్టాడానంటావ్!

నువ్వో "ఖడ్గం" అంటుంటావ్...
కుటిలత్వాన్ని ఖండించాలంటావ్...
కటిన మనసుపొరలను కోయలేక
కన్నీరుపెట్టుకున్నానంటావ్!

పల్లెలంటావు..ప్రకృతిమాతంటావు...
పచ్చనిమొక్కనొకటి నాటలేవు!

స్త్రీవాదమంటావు... సరసశృంగారమంటావ్...
సన్మానం లేకపోతే సభకురావు...

కవివో కల్మష కేతువ్వో!?
రవివో రాక్షస రాహువ్వో!?

26-04-2015

వొకానొక రాతిరి




పక్షానికోమారు నగ్నత్వం సవాలువిసిరిన వొక రాతిరి
హృదయపొరలను తడిపి
ప్రణయకోలాహలాన్ని కోరిన వేళ
వెన్నెల అమావాస్యను కప్పుకున్నపుడు....

రేరాజు వెలుగుల్ని వెక్కిరిస్తున్న
తారకల పొగరుని
తన చిరునవ్వులతో అణిచి
చురకలంటిస్తున్న శ్వేతకలువ స్పర్శకై
చలువ హృదయ చంద్రుడు
ఒక్కో మేఘాన్ని అద్దుకొని
ఒక్కో చినుకులా కొలనులో రాలిపోతున్నాడు...

అది వర్షపు హోరు కాదు
రెండుహృదయాల సంఘర్షణల జోరు
నడిరాతిరి కలువకై
చందుడు రాల్చిన
ప్రవహించెడి వన్నెలపొడి సెలయేరు.....

మళ్ళీ యింకొక్కసారి...



మళ్ళీ వొకసారి వచ్చివెళ్ళాలనుంది..
అద్దమంటి దేహానికి ఆకాశముక్కల్ని అద్దుకుని
విశ్వమై నిన్నొక్కసారి పలకరించాలనుంది...

చెప్పకుండా చెంతచేరి
సన్నగిల్లుతున్న కొన్ని భావాల్ని అకస్మాత్తుగా నీమదిలో నింపి
వొకింత విశ్వాసాన్ని నింపాలనుంది...

కత్తిరించబడ్డ నా హృదయరెక్కల్ని
రహస్యంగా యేరుకుని
నీ వొడిలో ఇంకోసారి వాలిపోవాలనుంది....

తనువుల దాహం తీరక
సెలయేరై పారిన క్షారస్వేదంలో
వొకసారి పరవశంతో రమించాలనుంది...

బయటపడలేని భారమైన భావాల్ని
నానుంచి వేరుచేసి
నీముందు మౌనంగా గుట్టువిప్పాలనుంది...

పయనించే నీ గమనంలో వెంబడిస్తూ
వాడిపోయిన దారుల్లో
పచ్చటి వనాన్ని చిగురింపజేయలనుంది...

దూరమైన నీ నిచ్వాశల్లో
భావాల పుప్పొళ్ళను సేకరిస్తూ
గండుతుమ్మెదనై తిరగాడాలనుంది...

అనిశ్చిత ఈ లోకంలో
అనుకోకుండా మరణించినా
ఆత్మగా మారి నీతోనే ఉండిపోవాలనుంది...

23.05.2015

నల్ల వెలుతుర్లు



రాత్రి
ఆకాశం ముఖాన్ని
పూర్తిగా చూడకముందే
సూరీడు
చీకట్లను కొద్దికొద్దిగా కడిగేసుకుంటూ
కష్టజీవుల రక్తాన్ని
ఎర్రెర్రగ ప్రతిబింబిస్తూ నిద్రలేస్తున్నప్పుడు
దోసిళ్ళతో
కాసిన్ని చన్నీళ్ళు
మొహాన కుమ్మరించుకుని
వలసపిట్టల్లా ఒద్దిగ్గా ఎగిరిపోతున్న కొందరు
లేవగానే ఆకలి యుద్ధానికి
సన్నద్ధమౌతుంటారు...

వారిక్కావల్సింది
డొక్క నింపుకోవడానికి వొక పని
రెక్కల్లో సత్తువ అరిగిపోయేదాకా
యంత్రాల కుతంత్రాలకు ధీటుగా
పుంజుకొని ఇంకొంచెం చకచకా కదలడానికి
శ్రమజీవుల కష్టాన్ని లెక్కలేయడానికి
చర్నకోల్ లాంటి వొక యజమాని....

ఇప్పుడీ బేరసారాల జీవనయాత్రలో
బ్రతుకు భారం కాకుండా
గుప్పెడు మెతుకులకై వెదుకులాటలో
కుమిలిపోని మదితో
కమిలిపోయిన భుజాలపై
నిర్విరాంగా స్వేదరధాన్ని మోయాలి...
విధి రధచక్రాల్లో నలిగి
రుధిరం స్రవిస్తూ
ఎప్పుడో వొకసారి బలైపోవాలి...

ఇదో నిగూఢ అరాచకత్వం!
ఉన్మత్త అమాయకత్వం!!

రహస్య యుద్ధం....



ఏదో క్రొత్తదనపు కాంక్ష
గుండెవాకిళ్ళను దాటుకుంటూ
కళ్ళలో ప్రత్యక్షమై
ఒక ప్రత్యక్ష పొరుకి సన్నద్ధమౌతున్నట్టు
చుట్టూ అలుముకున్న ఏదో యుద్ధ వాతావరణం...

'సేవ్ కరెంట్' అంటూ వెలుతురు ఆర్పేస్తూ
ప్రేమని పునరుధ్ధరించే
ఒక శృంగారపు ఎత్తుగడతో
నువ్వు నా ఒళ్ళోకి వాలిపోయి
నన్ను మెత్తగా హత్తుకున్న స్పర్శ...

దేహాల రాపిడితో జనించిన
కొన్ని వోల్టుల విద్యుత్తుతో
ఇరువురి భావాలను బదిలీ చేస్తూ
దేహమొక ఒక ప్రేమ ట్రాన్స్ఫార్మర్ లా
మారిన మన ఒక భంగిమ...

రసవత్తర పోటీలో సింబాలిగ్గా
మనసుల తీసివేతల్లో శేషంగా
దేహాల కలబోతాల్లో లబ్దంగా అంతా ప్రేమే...

జీవితం కళతో ప్రయాణించడానీకో
మనసుకూ దేహానికీ ఒక సుఖమనే మోక్షాన్ని ప్రసాదించడానికో
ఇది అంతా ఇంకొంచెం మెరుగైన పనే...
రహస్యంగా దాచబడ్డ అతి గొప్ప పనే...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...